1942 Thai spelling reform announcement

Below is the text of the announcement for the 1942 spelling reform that I first wrote about in February.

"Prime minister's office announcement on improving the Thai script" is dated May 29, 1942, and was published in the Royal Gazette on June 1, 1942. It outlines the new spelling rules, and bears the name of Field Marshal Plaek Phibunsongkhram. You can see the scan of the original document in PDF format on the Royal Gazette website.

The first page of the announcement.

I'll post a translation another time. For now, I've color-coded the text, because I think it makes for an interesting way of visually absorbing the announcement all at once.

Black = words not affected by the reform
Red = words affected by the reform
Blue = words not affected by the reform, but whose spelling has changed since 1942
Green = the letter ญ, the only letter actually altered by the reform (green because there's no simple way to take away the base and have it display correctly for most people)
Purple = words that should be in red, but force of habit caused the typist to "misspell" them (i.e. spell them the pre-reform way)

ประกาสสำนักนายกรัถมนตรี เรื่องการปรับปรุงตัวอักสรไทย

ด้วยรัถบาลพิจารนาเห็นว่า ภาสาไทยย่อมเป็นเครื่องหมายสแดงวัธนธรรมของชาติไทย สมควนได้รับการบำรุงส่งเสิมไห้แพร่หลายออกไปกว้างขวางยิ่งขึ้น ไห้สมกับความจเรินก้าวหน้าของชาติ ซึ่งกำลังขยายตัวออกไปไนปัจจุบัน เพราะฉะนั้นจึงได้ตั้งกรรมการส่งเสิมวัธนธรรมภาสาไทยขึ้นคนะหนึ่ง ดังมีรายชื่อแจ้งอยู่ในประกาสตั้งกรรมการส่งเสิมวัธนธรรมภาสาไทยนั้นแล้ว เพื่อร่วมกันพิจารนาหาทางปรับปรุงและส่งเสิมภาสาไทยไห้มีความจเรินก้าวหน้ายิ่งขึ้น อันที่จริงภาสาไทยก็เป็นภาสาที่มีสำเนียงไพเราะสละสลวย และมีความกว้างขวางของภาสาสมกับเป็นสมบัติของชาติไทยที่มีวัธนธรรมสูงอยู่แล้ว ยังขาดอยู่ก็แต่การส่งเสิมไห้แพร่หลาย สมควนแก่ความสำคันของภาสาเท่านั้น

กรรมการส่งเสิมวัธนธรรมภาสาไทยได้มีการประชุมกันเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ ๒๓ พรึสภาคม ๒๔๘๕ มีความเห็นไนชั้นต้นว่า สมควนจะปรับปรุงตัวอักสรไทยไห้กระทัดรัด เพื่อได้เล่าเรียนกันได้ง่ายยิ่งขึ้น ได้พิจารนาเห็นว่า ตัวสระและพยัญชนะของภาสาไทยมีอยู่หลายตัวที่ซ้ำเสียงกันโดยไม่จำเป็น ถ้าได้งดไช้เสียบ้างก็จะเป็นความสดวกไนการสึกสาเล่าเรียนภาสาไทยไห้เป็นที่นิยมยิ่งขึ้น ตัวอักสรที่ควนงดไช้คือ--

สระ

สระ ใ, ฤ, ฤๅ, ฦ, ฦๅ รวม ๕ ตัว

พยัญชนะ

พยัญชนะ ฃ, ฅ, ฆ, ฌ, ฎ, ฏ, ฐ, ฑ, ฒ, ณ, ศ, ษ, ฬ รวม ๑๓ ตัว ส่วน ญ (หญิง) ไห้คงไว้ แต่ไห้ตัดเชิงออกเสีย คงเป็นรูป ญ (ไม่มีเชิง)

ดังนั้น อักสรที่จะไช้ไนภาสาไทยจะมีดังต่อไปนี้

สระ

ะ (อะ) ั (อั-) า (อา) ิ (อิ) ี (อี) ึ (อึ) ื (อื) ุ (อุ) ู (อู) เ-ะ (เอะ) เ (เอ) แ-ะ (แอะ) แ (แอ) โ-ะ (โอะ) โ (โอ) เ-าะ (เอาะ) -อ (ออ) -ัวะ (อัวะ) -ัว (อัว) เ-ียะ (เอียะ) เ-ีย (เอีย) เ-ือะ (เอือะ) เ-ือ (เอือ) เ-อะ (เออะ) เ-อ (เออ) เ-ิ (เอิ-) ไ (ไอ) เ-า (เอา) -ำ (อำ)

พยัญชนะ

ก ข ค ง
จ ฉ ช ซ ญ
ด ต ถ ท ธ น
บ ป ผ ฝ พ ฟ ภ ม
ย ร ล ว ส ห อ ฮ

เมื่อได้งดไช้พยัญชนะและสระบางตัวดังนี้แล้ว คนะกรรมการจึงได้วางหลักการเขียนหนังสือไทยไว้อย่างกว้าง ๆ ดังต่อไปนี้

คำที่เคยไช้สระ ใ (ไม้ม้วน) ไห้ไช้ ไ (ไม้มลาย) แทน

คำที่เคยไช้สระ ฤ ฤๅ ไห้ไช้ ร (เรือ) ประกอบสระตามกรนีที่ออกเสียงภาสาไทย เช่น
ฤ ไน พฤกษา ไช้ รึ เป็น พรึกสา
ฤ ไน ฤกษ์ ไช้ เริ เป็น เริกส์
ฤ ไน ฤทธิ์ ใช้ ริ เป็น ริทธิ์
ฤๅ ไช้ รือ

คำที่เคยไช้สระ ฦ ฦๅ ไห้ไช้ ล (ลิง) ประกอบสระตามกรนีที่ออกเสียงภาสาไทย เช่น ฦๅ ไช้ ลือ เป็นต้น

คำที่เคยไช้พยัญชนะ ฆ (ระฆัง) ไช้ ค (ควาย) แทน เช่น เฆี่ยน ฆ้อง ไช้ เคี่ยน ค้อง เป็นต้น

คำที่เคยไช้พยัญชนะ ฌ (เฌอ) ไช้ ช (ช้าง) แทน

คำที่เคยไช้พยัญชนะวรรค ฎ (ชฎา) ไห้ไช้พยัญชนะวรรค ด (เด็ก) แทน โดยลำดับ คือ
ฎ (ชฎา) ไห้ไช้ ด (เด็ก) เช่น ชดา
ฏ (ประฏัก) ไห้ไช้ ต (เต่า) เช่น ประตัก
ฐ (ฐาน) ไห้ไช้ ถ (ถุง) เช่น ฐาน ไห้ไช้ ถาน รัฐ ไห้ไช้ รัถ
ฑ (มณโฑ) ไนกรนีที่อ่านเป็นเสียง ด ไห้ไช้ ด (เด็ก) เช่น บันดิต ในกรนีที่อ่านเป็นเสียง ท ไห้ไช้ ท (ทหาน) เช่น ไพทูรย์
ฒ (ผู้เฒ่า) ไห้ไช้ ธ (ธง) เช่น เฒ่า ไห้ไช้ เธ่า วัฒนธรรม ไห้ไช้ วัธนธรรม
ณ (เณร) ไห้ไช้ น (หนู) เช่น ธรนี เป็นต้น คำที่เคยไช้พยัญชนะ ศ ษ ไห้ไช้ ส แทน

คำที่เคยไช้พยัญชนะ ศ ษ ไห้ไช้ ส แทน

คำที่เคยไช้ ฬ (จุฬา) ไห้ไช้ ล (ลิง) แทน

อนึ่ง คำที่มิได้มาจากบาลี-สันสกริต ไห้เขียนตามระเบียบคำไทย เช่น บรร (ร หัน) ไห้เขียน บัน, ควร ไห้เขียน ควน, เสริม ไห้เขียน เสิม, เจริญ ไห้เขียน จเริน สำคัญ ให้เขียน สำคัน, ทหาร ไห้เขียน ทหาน, กระทรวง ไห้เขียน กระซวง ฯ ล ฯ ดังจะได้ประกาสหลักเกนท์ลเอียดต่อไป

คนะรัถมนตรีได้พิจารนาหลักที่คนะกรรมการส่งเสิมวัธนธรรมภาสาไทยเสนอมาข้างต้นนี้ มีความเห็นชอบด้วย จึงลงมติเป็นเอกฉันท์ไห้ไช้สระและพยัญชนะไนภาสาไทยดังกล่าวนี้ ตั้งแต่วันที่ประกาสนี้เป็นต้นไป

ประกาส นะ วันที่ ๒๙ พรึสภาคม ๒๔๘๕
จอมพล ป. พิบูลสงคราม
นายกรัถมนตรี

See also: Simplified Thai spelling during World War II

Simplifed Thai spelling during World War II

I've known for a few years that Thailand experimented with simplified spelling during World War II, but I've never found much information about this little experiment. For example, what years it was in place, or just what changes were made. But nor have I looked very hard. I recall reading somewhere that the Japanese (who were occupying Thailand at the time) found Thai too complex, and wanted it simplified, but I don't know if that's the real reason. I understand that it was mandated by Field Marshal Plaek Phibunsongkhram, and even people's names had to be respelled under this system. One remnant legacy of this is that famous name in dictionaries, So Sethaputra, whose last name is spelled เสถบุตร to this day. The original spelling of his last name is เศรษฐบุตร, but since his name became famous along with his first dictionary under its revised spelling, he was one of the few that didn't revert the spelling after Field Marshal Plaek was ousted.

So imagine my delight when I discovered this grade 3 school book, copyrighted 1944. It's called แบบเรียนภาสาไทย หนังสืออ่านภูมสาตร เล่ม 1, "Thai Language Textbook: Geography Reader Book 1". Here is the cover:
The text of the cover reads:

แบบเรียนภาสาไทย
หนังสืออ่านภูมิสาตร เล่ม 1
สำหรับชั้นประถมปีที่สาม
ของ
กรมสามัญสึกสา
กะซวงสึกสาธิการ

I've marked the words with modified spellings in red. It's interesting to see just how much of the redundancy of the Thai writing system is retained, especially when you compare it to an extreme case of simplified orthography, modern Lao. Based on reading a few pages of the text, I've observed the following changes in simplified Thai:

• All of วรรค ฎ (i.e. ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ), the section of the alphabet corresponding to the Indic retroflex consonants, is gone, being replaced by their corresponding consonants in วรรค ด (ด ต ถ ท ธ น).
• ใ is uniformly replaced with ไ.
  
• ญ is replaced with ย in initial position (e.g. ใหญ่ > ไหย่), but retained in final position without its 'base' (ฐาน), as seen on the title page in the word สามัญ.
• Of the three high /s/ consonants, ศ ษ ส, only ส is retained (e.g. ศึกษา > สึกสา).
  
• Initial /s/ cluster ทร is replaced by ซ (e.g. กระทรวง > กะซวง).
  
• The leading อ in the four words อยาก อย่า อย่าง อยู่ is replaced by ห.
• Many consonants that don't add to the pronunciation are eliminated (e.g. จริง > จิง, ศาสตร์ > สาตร).
• Some clusters are reduced (e.g. กระทรวง > กะซวง).

The book is divided up into 15 chapters, covering such topics as 'The Sun is a Large Ball of Fire', 'Water Becomes Steam', 'The Earth is Round' and 'Night and Day'. This seems to be a stretched definition of ภูมิสาตร 'geography', to the point that I checked a 1933 dictionary to see if the word could have been used in a broader sense meaning something like 'physical science', but not apparently not. It's just not a very good classification of the contents, since it's a language reader, after all, not a science textbook.

I've only included the image of the first page, but I've typed up chapter 1, which is three pages long. As above, simplified spellings are in red, and spellings that differ from modern spellings (but not because of this simplification) are in blue.

บทที่ 1

พระอาทิจ คือลูกไฟดวงไหย่

1 วันหนึ่งไนรึดูร้อน เด็กหลายคนนอนเล่นหยู่บนหย้าโคนต้นมะขาม วันนั้นร้อนจัดมาก จนเล่นอะไรไม่ได้ เด็กเหล่านั้นพากันบ่นต่าง ๆ นานา มีเด็กชายฝืดคนเดียวเท่านั้น ที่ชมว่าเปนเวลาเหมาะและสบายดี เพราะว่าร้อนจัดไม่ต้องทำการอะไร

2 ไนทันไดนั้น พวกเด็กได้ยินเสียงครูร้องถามมาว่า "หย่างไรนักเรียน ร้อนจัดไปหรือ จึงไม่เล่นอะไร" เด็กจึงพากันตอบว่า "ยิ่งกว่าร้อนไปเสียอีกครับ พระอาทิจนี้ช่างเหมือนไฟจิง ๆ"

3 ครูจึงว่า "ก็อะไรเสียอีกเล่า พระอาทิจก็เป็นลูกไฟน่ะซี เปนลูกไฟดวงไหย่ทีเดียว" เด็กคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า "ทำไมจึงไม่มีไครเอาน้ำไปดับเสียหนอ เราจะได้ออกไปเล่นฟุตบอลล์ได้บ้าง"

4 ครูตอบว่า "ดับเสียไม่ได้ ถ้าพระอาทิจดับเราก็ตายหมด" เด็กชายฝืดจึงถามว่า "จิงหรือครับ" ครูตอบ "จิงซิ เพราะว่าความสว่าง ความร้อนและชีวิตของเรา เกิดขึ้นได้เพราะพระอาทิจ ถ้าไม่มีพระอาทิจเราก็หยู่ไม่ได้ เราจะไม่ได้รับน้ำฝน เราจะไม่เห็นละอองไอน้ำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า เราจะไม่เห็นน้ำไนแม่น้ำลำธารไหล ต้นไม้และสัตว์จะตายหมด น้ำจะกลายเปนน้ำแขง โลกก็จะกลายเปนก้อนน้ำแขงไหย่ และถ้าเปนดังนั้นแล้ว ฉันเชื่อว่าคงไม่มีไครชอบ เว้นเสียแต่เด็กชายฝืดคนเดียวเท่านั้น"

5 เด็กอีกคนหนึ่งกล่าวว่า "พระอาทิจคงเปนดวงไฟไหย่พิลึก หยู่ไกลเรามากนักหนา แต่ยังทำไห้เราร้อนได้" ครูว่า "ถ้าไฟไหม้โรงเรียนของเรา นักเรียนคงพากันว่าไฟไหม้ไหย่" นักเรียนทั้งหลายร้องขึ้นพร้อมกันว่า "แน่แล้วครับ" ครูจึงอธิบายว่า ถ้าไฟไหม้หมดทั้งเมือง คงไหย่กว่าไหม้โรงเรียนหลายพันเท่า แต่ถ้านักเรียนจะลองนึกไนไจว่าไฟไหม้โลกนี้ทั้งหมด และลุกโพลง ๆ โลกที่ไฟไหม้นี้ ถ้าเอาไปวางข้างพระอาทิจก็คงเล็กนิดเดียว เล็กกว่ากันตั้งล้านเท่า ถ้าพระอาทิจไหย่เท่าลูกฟุตบอลล์หรือบาตรพระ โลกเราก็จะเล็กเท่ามเล็ดถั่วเขียวเท่านั้น พระอาทิจคือดาวดวงมหึมา ที่มีแสงประกอบด้วยความร้อนพวยพุ่งแผ่รัสมีโดยรอบ และส่งรัสมีไปไนระยะไกล ๆ" นักเรียนต่างคนก็พากันประหลาดไจเปนหย่างยิ่ง

I wondered about the spelling of อาทิตย์ as อาทิจ, whether it's a result of simplified spelling or just an archaism, but pre-WWII dictionaries I have spell it as we do today, so I marked it in red. It should be noted, of course, that this is an etymologically acceptable change. The sequences ตย and จ correspond, the former indicating Sanskrit origin, and the latter Pali. There are plenty of synonym pairs like สัจ and สัตย์, for example.

This book is interesting for its content as well as its spelling. Here's my translation of the first chapter:

Chapter 1

The sun is a large ball of fire

1 One day in the hot season, a group of children were lying around on the grass beneath a tamarind tree. That day was extremely hot, to the point that they couldn't play. The children were all complaining about one thing or another. There was only one boy who was contrary, who said that this was a fitting and comfortable time, because when it is very hot you don't have to do anything.

2 Just then, the children heard their teacher's voice call out, asking, "Hello students. Why aren't you playing? Is it too hot?" The children all replied "It's more than hot. It's like the sun is fire."

3 So the teacher said, "What do you expect? The sun is a ball of fire. It is a very large ball of fire." One child said, "Why doesn't someone take water and put it out. That way we could play some football."

4 The teacher answered, "You can't put it out. If you put the sun out, we would all die." Then the contrary boy asked, "Really?" The teacher answered, "Yes, really. Because light, heat and our lives can all exist because of the sun. If we didn't have the sun, we couldn't live. We wouldn't have rain. We wouldn't see steam floating up to the sky. We wouldn't see water in rivers and streams flow. The trees and animals would all die. Water would become ice. The world would become a large ball of ice. And if it were like that, I think no one would like it, except for one contrary boy."

5 Another child said, "The sun is a strange big ball of fire. It's very far from us, but it can still make us hot." The teacher said, "If our school burned down, you students would probably say it was a big fire." The students cried out together, "Of course!" The teacher then explained that if the whole city burned, it would be larger than the school fire many thousands of times over. But if the students would imagine that the whole world burned, and burned very bright, if you took this burning world and placed it next to the sun, it would be very small. A million times smaller. If the sun were the size of a football, or a monk's alms bowl, the world only would be the size of a green pea. The sun is an enormous star with light and heat that spreads its radiance all around it, and sends that radiance to very far distances." The students were all very amazed.

The most interesting character in this story, to me, is the "contrary" child (เด็กฝืด), which more literally means something like "difficult". He's cast in a negative light, I think, which means the subtext of this story is to teach at least a couple things about contrariness: disagreeing with the crowd is bad (even when you're being an optimist--but then again, he was optimistic about getting to be lazy), and that contrary children deserve indirect criticism through exaggeration. I find it harsh (although amusing) that the teacher accused him of preferring the world be a cold dead rock just because the child asked, "Really?"

There's more to be said about (and fun to had with) the story, but I'll leave it at that. Perhaps something interesting will strike you that I missed.